Τριακόσια μόλις μέτρα κάτω από την κορυφή του Έβερεστ, σε ένα ύψος όπου η σκέψη θολώνει και το ένστικτο επιβίωσης κυριαρχεί, γράφτηκε το 2012 μια από τις πιο ανθρώπινες ιστορίες στην ιστορία της ορειβασίας.
Εκεί όπου οι περισσότεροι μετρούν μόνο τα βήματά τους προς την κορυφή, ένας 24χρονος ορειβάτης επέλεξε να κοιτάξει δίπλα του.
Ο Nadav Ben-Yehuda, Ισραηλινός ορειβάτης, βρισκόταν λίγες ώρες μακριά από την πραγματοποίηση του μεγαλύτερου ονείρου του. Χρόνια σκληρής προπόνησης, τεράστιο οικονομικό κόστος και ένα σπάνιο «παράθυρο» καλού καιρού είχαν επιτέλους ευθυγραμμιστεί. Το Έβερεστ ήταν σχεδόν δικό του. Τότε όμως είδε έναν άνθρωπο πεσμένο στο χιόνι.
Ήταν ο Aydin Irmak από την Τουρκία, χτυπημένος από σοβαρή ασθένεια υψομέτρου στη λεγόμενη Ζώνη Θανάτου, πάνω από τα 8.000 μέτρα. Εκεί, το οξυγόνο είναι ελάχιστο, οι αποφάσεις γίνονται αργές και τα λάθη μοιραία. Πολλοί ορειβάτες είχαν ήδη περάσει δίπλα του χωρίς να σταματήσουν. Στο Έβερεστ αυτό θεωρείται σχεδόν κανόνας: αν σταματήσεις, μπορεί να μη φύγεις ποτέ.
Ο Ben-Yehuda όμως σταμάτησε. Χωρίς δισταγμό, εγκατέλειψε την προσπάθεια κορυφής, έδεσε τον Irmak στον εξοπλισμό του και ξεκίνησε την κάθοδο. Για περίπου εννέα ώρες, τον έσερνε, τον κατέβαζε και τον μετέφερε μέσα από πάγο και απόκρημνα περάσματα, εξαντλώντας τη δική του δύναμη και το οξυγόνο του. Υπέστη κρυοπαγήματα και έφτασε στα όρια της κατάρρευσης, όμως δεν σταμάτησε.
Τελικά, ο Irmak σώθηκε. Ο Ben-Yehuda δεν πάτησε ποτέ στην κορυφή εκείνη τη μέρα. Όμως δεν απέτυχε. Απλώς επέλεξε έναν διαφορετικό ορισμό της επιτυχίας.
Σε ένα βουνό-σύμβολο φιλοδοξίας, ρεκόρ και σιωπηλών σωμάτων που έμειναν πίσω για πάντα, ένας άνθρωπος απέδειξε ότι η πραγματική κορυφή δεν μετριέται σε μέτρα.
Μερικές φορές, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις στην κορυφή του κόσμου είναι να γυρίσεις πίσω.
