Για πολλούς, η πεζοπορία συνδέεται με σταθερό βήμα, συγκεκριμένο ρυθμό και την ανάγκη να «γράψουν» χιλιόμετρα.
Όμως η φύση σπάνια κινείται γραμμικά – και το ίδιο φαίνεται πως ισχύει και για το ανθρώπινο σώμα. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερες προσεγγίσεις στη φυσική άσκηση δείχνουν ότι η εναλλαγή ρυθμών, οι αυθόρμητες επιταχύνσεις και οι απρόβλεπτες κινήσεις μπορούν να βελτιώσουν ουσιαστικά τη φυσική κατάσταση και να κάνουν την πεζοπορία πιο απολαυστική.
Όταν περπατάμε σε μονοπάτια με ανηφόρες, κατηφόρες, πέτρες, ρίζες και λάσπη, το σώμα αναγκάζεται να προσαρμόζεται συνεχώς.
Οι μύες ενεργοποιούνται διαφορετικά, η ισορροπία δοκιμάζεται και το καρδιοαναπνευστικό σύστημα δουλεύει πιο δυναμικά σε σύγκριση με μια επίπεδη, μονότονη διαδρομή. Αυτή η «ακανόνιστη» μορφή άσκησης αυξάνει την ενεργειακή δαπάνη και συμβάλλει στη συνολική ενδυνάμωση.
Ιδιαίτερα ωφέλιμη φαίνεται να είναι και η εναλλαγή έντασης. Μικρά ξεσπάσματα γρήγορου βαδίσματος ή σύντομα σπριντ σε ανηφόρες, ακολουθούμενα από πιο χαλαρό ρυθμό, λειτουργούν σαν φυσικά διαστήματα προπόνησης.
Αυτή η πρακτική έχει συνδεθεί με βελτίωση της αντοχής, της ταχύτητας και της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας, ακόμη και όταν η συνολική διάρκεια της άσκησης δεν είναι μεγάλη.
Πέρα όμως από τα σωματικά οφέλη, η πεζοπορία χωρίς αυστηρό ρυθμό έχει και ψυχολογικά πλεονεκτήματα. Όταν απελευθερωνόμαστε από την ανάγκη της επίδοσης, γινόμαστε πιο παρατηρητικοί: σταματάμε να δούμε το τοπίο, να ακούσουμε τους ήχους του δάσους, να αλλάξουμε πορεία απλώς από περιέργεια.
Η εμπειρία γίνεται πιο παιγνιώδης και λιγότερο αγχωτική, κάτι που αυξάνει τη διάθεση και μειώνει την πιθανότητα εγκατάλειψης της δραστηριότητας.
Η σύγχρονη προσέγγιση στην άσκηση δείχνει ότι δεν χρειάζονται πάντα αυστηρά προγράμματα για να είμαστε σε καλή φυσική κατάσταση. Μικρές, αυθόρμητες εκρήξεις κίνησης μέσα στην καθημερινότητα ή στη φύση μπορούν να έχουν μεγάλο όφελος.
Στην πεζοπορία, αυτό μεταφράζεται σε ελευθερία: άλλοτε γρήγορο βήμα, άλλοτε στάση, άλλοτε παιχνίδι με το έδαφος και τις κλίσεις.
Τελικά, η πεζοπορία δεν είναι μόνο μια διαδρομή από το ένα σημείο στο άλλο. Είναι μια ζωντανή διαδικασία, που γίνεται πιο αποτελεσματική και πιο χαρούμενη όταν αφήνουμε το σώμα να κινηθεί φυσικά, χωρίς κανόνες.
Ίσως, τελικά, ο καλύτερος τρόπος να περπατάμε στη φύση είναι να το κάνουμε λίγο πιο αυθόρμητα – και λίγο πιο ελεύθερα.
