Τα ξημερώματα Παρασκευής προς Σάββατο ήρθε η πληροφορία ότι βράχοι έπεσαν στο δρόμο που ενώνει το Λιτόχωρο με τα Πριόνια, την καρδιά της ανατολικής πλευράς του βουνού, ευτυχώς χωρίς θύματα. Αυτό μόνο μεμονωμένο γεγονός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Το συγκεκριμένο συμβάν είναι κομμάτι μιας γεωλογικής διαδικασίας που διαρκώς επιταχύνεται. Όποιος περπατάει στον Όλυμπο αρκετά χρόνια, θα έχει παρατηρήσει περνώντας τη Σκούρτα και κατηφορίζοντας το Λαιμό, δύο «φρέσκιες» κατολισθήσεις στο Ρέμα Παπά. Αυτές μεγάλωσαν αρκετά μετά το σεισμό στις 13 Ιούνη 2013, που θυμόμαστε ακόμα το καταφύγιο να τρέμει, να ανοίγουν τα συρτάρια και να χορεύουν τα κουτάλια και τα πιρούνια για 1 λεπτό.
Εάν μπει κάποιος στην ιστοσελίδα του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών θα δει ότι εκείνο το μήνα οι σεισμογράφοι κατέγραψαν τέσσερις (4) σεισμούς στον Όλυμπο και ο πιο μεγάλος μεγέθους 3.1 που έγινε το βράδυ της 13 Ιουνίου, μόλις έσβησαν τα φώτα του καταφυγίου, ήταν αυτός που μας ταρακούνησε.
Και αυτό γιατί ο Όλυμπος είναι ένα νέο, ενεργά ανυψούμενο βουνό, με απότομα πρανή, έντονα ρηγματωμένα πετρώματα, παγετο-αποσάθρωση που προκύπτει από απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας, μεγάλες υψομετρικές διαφορές και βαθιές χαράδρες που λειτουργούν σαν κανάλια αστάθειας των πρανών.
Επίσης ο Όλυμπος έχει εδάφη με μικρό πάχος λόγω του απότομου αναγλύφου και του ασβεστολιθικού υποβάθρου και αυτά ολισθαίνουν πάνω στον κατακερματισμένο ασβεστόλιθο.
Όλοι μας έχουμε δει μαύρη πεύκη και ρόμπολα με “λυγισμένο” το κάτω μέρος του κορμού τους λόγω ολίσθησης των εδαφών. Αυτό από μόνο του σημαίνει φυσική επικινδυνότητα, natural hazards που λένε οι επιστήμονες.
