Η τραγωδία στα Βαρδούσια, με τον θάνατο τεσσάρων ορειβατών που παρασύρθηκαν από χιονοστιβάδα, έφερε ξανά στην επικαιρότητα το πόσο καθοριστικές μπορούν να αποδειχθούν οι συνθήκες και οι συγκυρίες όταν η ορειβασία εξελίσσεται σε ακραίο χειμερινό περιβάλλον.
Στον ίδιο ορεινό όγκο, την ίδια εποχή του χρόνου και σχεδόν την ίδια ημερομηνία, είχε εκτυλιχθεί πριν από πενήντα πέντε χρόνια ένα παρόμοιο περιστατικό. Τότε, τον Δεκέμβριο του 1970, η ιστορία δεν κατέληξε σε απώλεια ανθρώπων, αλλά σε έναν οριακό αγώνα επιβίωσης που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη του τόπου.
Η ομάδα των ορειβατών εκείνης της χρονιάς αποτελούνταν από πέντε άτομα. Ανάμεσά τους ήταν ένας παθολόγος γιατρός και η σύζυγός του, καθώς και τρεις ακόμη άνδρες.
Επρόκειτο για έμπειρη παρέα που ολοκλήρωνε την τέταρτη ημέρα ανάβασής της στα Βαρδούσια, όταν μια μεγάλη χιονοστιβάδα έπεσε αιφνιδιαστικά πάνω τους και τους παρέσυρε όλους μαζί προς την πλαγιά.
Η δύναμη του όγκου του χιονιού ήταν τέτοια που τους κατακρήμνισε, χωρίς περιθώρια αντίδρασης
Ο σωτήρας ορειβάτης
Το καθοριστικό στοιχείο αποδείχθηκε ότι οι ορειβάτες ήταν δεμένοι μεταξύ τους. Η σωτηρία ήρθε από έναν νεαρό της παρέας, χειροδύναμο και σωματικά ανθεκτικό, ο οποίος κατάφερε, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στα δημοσιεύματα της εποχής, «με την ψυχή στα δόντια», να συγκρατήσει επί αρκετή ώρα τους υπόλοιπους τέσσερις, αποτρέποντας την πτώση τους στον γκρεμό.
Η αντοχή του κράτησε την ομάδα ενωμένη μέχρι να σταματήσει η ορμή της χιονοστιβάδας.
