Υπάρχει πάντα εκείνη η σιωπηλή στιγμή, λίγο πριν ξεκινήσει η πεζοπορία. Στέκεσαι στο μονοπάτι, τα κορδόνια δεμένα, το σακίδιο στην πλάτη, και όμως δεν έχεις φύγει ακόμη. Δεν σε κρατά η κούραση· σε κρατά ο φόβος. Η σκέψη αν θα αντέξεις, αν θα χαθείς, αν το σώμα ή το μυαλό σου θα λυγίσει πρώτο. Εκεί, στην αφετηρία, γεννιέται η μεγαλύτερη μάχη.
Η πεζοπορία δεν είναι απλώς μια διαδρομή στη φύση. Είναι μια πορεία μέσα σου. Το μονοπάτι δεν σου υπόσχεται άνεση, ούτε θέα χωρίς κόπο. Σε καλεί όπως είσαι, με τις αμφιβολίες και τις ρωγμές σου. Κάθε ανηφόρα αφαιρεί κάτι περιττό, κάθε κατηφόρα σε φέρνει πιο κοντά σε μια αλήθεια που δεν ήξερες ότι κουβαλάς.
Στην αρχή το σώμα αντιστέκεται. Τα πόδια βαραίνουν, η ανάσα κόβεται, οι ώμοι διαμαρτύρονται. Είναι η στιγμή που σκέφτεσαι να γυρίσεις πίσω. Κι όμως, αν συνεχίσεις, αν επιμείνεις στο επόμενο βήμα, κάτι αλλάζει. Το περπάτημα γίνεται ρυθμός, ο πόνος γίνεται γνώση και το σώμα θυμάται ότι γεννήθηκε για να κινείται. Δεν περπατάς πια απλώς· ανήκεις στο μονοπάτι.
Η σκέψη, όμως, είναι πιο σκληρή από την ανηφόρα. Σε ρωτά «γιατί;» όταν βρέχει, όταν φυσά, όταν είσαι μόνος. Και τότε, μέσα σε ένα ξέφωτο, σε ένα φως που περνά μέσα από τα δέντρα ή στη σιωπή μιας κορυφής, έρχεται η απάντηση χωρίς λόγια. Καταλαβαίνεις πως δεν περπατάς για να φτάσεις κάπου. Περπατάς για να είσαι παρών.
Μην φοβάσαι αν ο εξοπλισμός φθαρεί, αν ο χρόνος δεν φτάνει, αν τα χρήματα λιγοστέψουν. Η πεζοπορία σε διδάσκει ότι η ελευθερία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απλότητα. Ένα ζευγάρι παπούτσια που αντέχουν, λίγο νερό, και η εμπιστοσύνη ότι μπορείς να συνεχίσεις ακόμη κι όταν κάτι χαλάσει. Στο βουνό μαθαίνεις να αυτοσχεδιάζεις — και στη ζωή.
Να είσαι προσεκτικός, αλλά μην είσαι δειλός. Το θάρρος στην πεζοπορία, όπως και στη ζωή, δεν είναι να μη φοβάσαι, αλλά να συνεχίζεις παρ’ όλο που φοβάσαι. Θα υπάρξουν καταιγίδες και μοναξιά. Όμως μέσα στη μοναχικότητα του μονοπατιού, συναντάς ανθρώπους λιγομίλητους, αληθινούς, δεμένους από τη σιωπηλή συμφωνία του δρόμου.
Στο τέλος, καμία κορυφή δεν είναι ο πραγματικός στόχος. Η πεζοπορία δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, αλλά σε αποφάσεις. Σε εκείνη τη στιγμή που στάθηκες στην αρχή και, αντί να κάνεις πίσω, προχώρησες. Κάθε βήμα σε αλλάζει λίγο, μέχρι που δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος που ξεκίνησε.
Μην περιμένεις την τέλεια μέρα. Το μονοπάτι δεν περιμένει. Είναι ήδη εκεί. Δέσε τα κορδόνια σου, πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα. Στην άλλη πλευρά του φόβου δεν σε περιμένει απλώς μια διαδρομή — σε περιμένει ο εαυτός σου, περπατημένος, αληθινός, ζωντανός.
