Αν αγαπάτε την πεζοπορία, αν σας γοητεύει η άγρια φύση και η κατάκτηση κορυφών, τότε η Δρακόλιμνη Τύμφης είναι ένας προορισμός που πρέπει οπωσδήποτε να ζήσετε. Στα 2.050 μέτρα υψόμετρο, μέσα σε ένα από τα επιβλητικότερα ορεινά τοπία της Ελλάδας, απλώνεται μια αλπική λίμνη που συνδυάζει μύθο, ιστορία και απαράμιλλη φυσική ομορφιά.
Εμείς αποφασίσαμε πως ήρθε η ώρα να τη γνωρίσουμε από κοντά. Η διαδρομή συνολικά αγγίζει τα 17 χιλιόμετρα μετ’ επιστροφής, απαιτεί αρκετή προσπάθεια και επιμονή, αλλά κάθε βήμα αποδεικνύεται πολύτιμο.
Η εκκίνηση από το Μικρό Πάπιγκο
Με τον εξοπλισμό μας έτοιμο –παπούτσια πεζοπορίας, μπατόν, σακίδια– και με τη σιγουριά του έμπειρου οδηγού μας, του Δημήτρη, ξεκινήσαμε από το Μικρό Πάπιγκο, στα Ζαγοροχώρια, μια φθινοπωρινή πρωινή ώρα. Ο καιρός ήταν ιδανικός, και η φύση μάς καλωσόριζε.
Τα πρώτα χιλιόμετρα στο δάσος κύλησαν ομαλά, με το δροσερό αεράκι να κάνει την ανάβαση ευχάριστη. Σιγά σιγά, η πυκνή βλάστηση έδινε τη θέση της στο αλπικό τοπίο, καθώς οι Πύργοι, οι τεράστιοι βραχώδεις σχηματισμοί, υψώνονταν μπροστά μας επιβλητικοί.
Προς το καταφύγιο Αστράκας
Καθώς ανεβαίναμε, συναντούσαμε πολλούς πεζοπόρους, όλους με την ίδια ανυπομονησία να φτάσουν ψηλότερα. Στο μονοπάτι υπήρχαν σημεία για ξεκούραση και πηγές, απαραίτητες στάσεις για δυνάμωμα.
Κάθε φορά που κοιτούσαμε πίσω μας, η θέα γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακή: οι ατέλειωτες κορυφογραμμές της Ηπείρου και της Αλβανίας μάς συνόδευαν με την επιβλητικότητά τους. Το τοπίο είχε γίνει πετρώδες, η βλάστηση χαμηλή και ο αέρας πιο ψυχρός.
Το καταφύγιο Αστράκας εμφανίστηκε σαν όαση στη μέση του βουνού. Εκεί συναντήσαμε άλλους πεζοπόρους που ξεκουράζονταν πριν συνεχίσουν προς τον τελικό στόχο: τη Δρακόλιμνη.
Η τελική ανάβαση
Από το μπαλκόνι του καταφυγίου βλέπαμε ήδη την επόμενη κορυφή – το τελευταίο εμπόδιο πριν φτάσουμε στη λίμνη. Η μεγάλη κατηφόρα που ακολούθησε ήταν εύκολη, αλλά το τελικό κομμάτι της ανηφόρας ήταν απότομα και απαιτητικό.
Στα πλάγια, άγρια άλογα έτρεχαν και έβοσκαν ελεύθερα, ένα θέαμα τόσο μοναδικό που μοιάζει βγαλμένο από άλλη εποχή.
Παρά την κόπωση και τις ανάσες που λιγόστευαν, συνεχίσαμε. Όσοι κατέβαιναν μάς χαμογελούσαν ενθαρρυντικά, περιγράφοντας το απίθανο θέαμα που μας περίμενε λίγα μέτρα πιο πάνω.
Η αποκάλυψη της Δρακόλιμνης
Και κάπως έτσι, αντικρίσαμε τη Δρακόλιμνη Τύμφης. Μια αλπική λίμνη σε σχήμα κύκλου, περικυκλωμένη από γυμνές κορυφές, βράχους και πρανή. Η ηρεμία της επιφάνειας και η επιβλητική σιωπή του τοπίου σε κάνουν να νιώθεις πως βρίσκεσαι σε έναν μυθικό κόσμο.
Η λίμνη φιλοξενεί τους περίφημους Αλπικούς Τρίτωνες, μικρά αμφίβια που μοιάζουν με μικροσκοπικούς δράκους, ενώ οι θρύλοι για αντιμαχόμενους δράκους μεταξύ Τύμφης και Σμόλικα εξηγούν –σύμφωνα με την παράδοση– τα χρώματα των πετρών στις όχθες.
Η επιστροφή
Αφού απολαύσαμε το τοπίο, βγάλαμε φωτογραφίες και ανακτήσαμε δυνάμεις με ένα ελαφρύ γεύμα και ζεστό τσάι, αρχίσαμε την κατάβαση. Αν και λιγότερο επίπονη από την ανάβαση, η κατηφόρα κουράζει τα γόνατα και απαιτεί προσοχή.
Κατεβαίνοντας, το μυαλό ήταν γεμάτο εικόνες, στιγμές και μια βαθιά ικανοποίηση για το κατόρθωμα. Η Δρακόλιμνη είχε ήδη αφήσει το σημάδι της μέσα μας.
Γιατί αξίζει να πάτε
Η Δρακόλιμνη Τύμφης δεν είναι απλώς μια όμορφη διαδρομή. Είναι εμπειρία ζωής. Είναι η ηρεμία του βουνού, η άγρια ομορφιά, η προσωπική υπέρβαση, η μαγεία ενός τοπίου που θυμίζει σκηνικό από το Game of Thrones.
Αν βρεθείτε στα Ζαγοροχώρια και θέλετε να ζήσετε κάτι μοναδικό, αυτή η ανάβαση πρέπει να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας σας. Ανεξάρτητα από την φυσική σας κατάσταση, δώστε στον εαυτό σας το δώρο αυτής της εμπειρίας. Η θέα από την κορυφή θα σας αποζημιώσει με το παραπάνω.
