Με σκοπό την ανάβαση στην κορυφή Μπορλέρο, τρεις φίλοι Ορειβάτες και Πεζοπόροι αναγνώστες του ιστοτοπού μας ξεκινήσανε από την Αθήνα με προορισμό τα Βραγγιανά και συγκεκριμένα το μικρό καταφύγιο ανάγκης στον Άγιο Νικόλαο.
Η διαδρομή κύλησε ομαλά και φτάνοντας στον χώρο του καταφυγίου, το φως της ημέρας άρχισε να χάνεται, προμηνύοντας μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα.
Η διανυκτέρευση στο καταφύγιο είχε τον χαρακτήρα που μόνο τέτοιοι χώροι μπορούν να προσφέρουν: απλότητα, προστασία και συντροφικότητα.
Το τζάκι άναψε, η θερμοκρασία ανέβηκε και ένα ζεστό πιάτο κοτόσουπα έδωσε την απαραίτητη ενέργεια και θαλπωρή μετά την κούραση της ημέρας. Έξω το κρύο ήταν έντονο, μέσα όμως επικρατούσε ησυχία και ζεστασιά.
Το επόμενο πρωί, με το πρώτο φως, ξεκινήσαμε την πορεία μας με ξεκάθαρο στόχο την κορυφή. Από τα πρώτα κιόλας μέτρα, η κατάσταση του χιονιού τράβηξε την προσοχή.
Η ποιότητά του δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη και, σε συνδυασμό με την έκθεση της διαδρομής, κρίθηκε ότι οι συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες για μια ασφαλή συνέχεια προς την κορυφή.
Η απόφαση ήταν ξεκάθαρη: η ασφάλεια προηγείται πάντα της κορυφής.
Έτσι, η πορεία συνεχίστηκε μέχρι το διάσελο με θέα προς το Φλιτζάνι.
Ο καιρός παρέμενε κλειστός, με χαμηλή νέφωση και αρκετό αέρα, δημιουργώντας μια αυθεντικά χειμερινή ατμόσφαιρα, αλλά χωρίς περιθώρια για ρίσκο.
Αφού απολαύσαμε για λίγο το τοπίο και τη σιωπή του βουνού, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς το καταφύγιο.
Εκεί μας περίμενε ξανά η ζεστασιά του τζακιού, η ξεκούραση και το τσίπουρο, που έκλεισε ιδανικά αυτή τη σύντομη αλλά γεμάτη εμπειρία εξόρμηση.
Η κορυφή μπορεί να μείνει για μια άλλη φορά. Το βουνό θα είναι πάντα εκεί — και οι σωστές αποφάσεις είναι αυτές που μας επιτρέπουν να επιστρέφουμε ξανά.
