🌐 Language / Γλώσσα:
Banner

Χρήστος Κάκαλος: Ο κλειδοκράτορας του μυθικού βουνού

Γράφει ο Σωτήριος Δ. Μασταγκάς

Το κείμενο που ακολουθεί είναι καταχωρισμένο στην εφημερίδα ΦΩΣ της Θεσσαλονίκης, στις 13-6-1939. Προκύπτει αμερολήπτως ότι κατά τη δεκαετία του 1930 ο Κάκαλος είχε καθιερωθεί ως ο κλειδοκράτορας του μυθικού βουνού, ως ο αγέραστος εραστής της κορυφής.

 

Το υποδηλώνει και ο τίτλος του άρθρου της εφημερίδας: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΕΣ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΚΑΛΟΣ. Ο γέρο – αητός του Ολύμπου. Αν ο Όλυμπος κατεκτήθη, αυτό δεν έγινε χωρίς αυτόν».

 

Παρατίθεται αυτολεξεί το κείμενο.

«Λίγα χρόνια πριν, αν έλεγε κανείς σε κάποιον πως θα πήγαινε στις κορυφές του Ολύμπου, το ολιγώτερο που είχε να πάθη ήταν να τον πάρουν για τρελό. Πιο απλά μπορούσαν να του εξηγήσουν πως το ανέβασμα εκεί επάνω δεν ήταν δουλειά του καθενός. Αητοί μονάχα, προνομιούχοι, μπορούσαν να πετούν εκεί επάνω και να κάνουν τις φωληές τους στα βράχια της κορυφής, στον Μύτικα. Απάτητο ήταν το βουνό. Και η κλεφτουργιά ακόμα σεβόταν τον τόπο, όπου ο θρύλος ήθελε τους ωραίους Ολύμπιους θεούς θρονιασμένους. Κάτι σπηλιές βρεθήκανε και χρησιμοποιούνταν για καταφύγια και μέσα στα φαράγγια σπάνια ακούγονταν τα κουδουνίσματα των γιδοπρόβατων και τα μουγκρίσματα των ταυριών. Καλογέροι τολμηροί και ξυλοκόποι του μοναστηριού του Αγίου Διονυσίου αποτολμούσανε ανόδους. Ως ένα σημείο. Φοβούνταν τις παγίδες που στήνανε τα χιόνια που σαπίζανε και λυώνανε από κάτω, κρατώντας μια λεπτή αστραφτερή κρούστα πάνωθέ τους.

Μια μέρα όμως, εκεί κατά το 1913, ένας Λιτοχωρινός, ο Χρήστος Κάκαλος, πήρε τον δρόμο για την κορφή. Έφθασε κι’ επάτησε τ’ απάτητα χώματα. Πρώτος αλπινιστής και ορειβάτης στον τόπο του. Τότε δεν υπήρχεν ακόμη καμμιά ορειβατική οργάνωση. Κάτι φαντασμένοι ξένοι ροβολούσαν στις πλαγιές και αναζητούσαν έναν οδηγό, που θα τους ανέβαζε στην κορυφή του Ολύμπου. Το έργον αυτό ανέλαβεν ο Χρήστος Κάκαλος. Μονοπάτι για μονοπάτι δεν του έμεινε κρυφό. Έμαθε και την τελευταία πτυχή του δάσους. Τα φαράγγια, οι γκρεμνοί, οι χαλάστρες, οι κοίτες των νεροσυρμών, τα χιονοστοιβάγματα, οι σπηλιές, δεν του ήταν άγνωστα. Όπου βρυσούλα και τόπος για ξαπόσταμα, όπου στασιά για θέα ήταν γνωστή στον Χρήστο Κάκαλο. Μέσα στην νύχτα μπορούσε να πάρη το στρατί και να οδηγήση με ασφάλεια τους ορειβάτες ως επάνω, στην υψηλότερη κορυφή.

Για την εποχή εκείνη τα πράγματα δεν ήταν και τόσο απλά. Κοντά σ’ όλες τις δυσκολίες ήταν και η κλεφτουργιά. Όποιος – όποιος δεν πήγαινε εκεί στην ερημιά του δάσους. Ο Κάκαλος περνούσε το βραχύκανο στον ώμο και τραβούσε μπροστά. Είναι γεγονός και μαρτυριέται από όλους: Κανένα δυσάρεστο δεν συνέβη ποτές στους ανθρώπους που ωδηγούσεν ο Κάκαλος στα κορυφάδια, ανάμεσα απ’ τα πυκνοφυτευμένα ρόμπολα, τα χαριτωμένα αυτά έλατα, που μόνο στον Όλυμπο φυτρώνουν, ξυστά απ’ τους γκρεμνούς, επάνω απ’ τις χαράδρες μέσα απ’ τις οποίες πολύβοη ανεβαίνει η φοβερά των ποταμιών προς τα επάνω.

Τα χρόνια περάσανε. Ήλθε μια μέρα ένας ξένος, ο Μπουασσονά. Βρήκε τον Κάκαλο και μαζύ του ανέβηκε στον Όλυμπο. Πήρε φωτογραφίες, κράτησε σημειώσεις και σαν γύρισε στον τόπο του ο ξένος έβγαλε ένα βιβλίο: Ο τουρισμός στην Ελλάδα. Στις σελίδες τού βιβλίου αυτού μιλούσε με ενθουσιασμό για τον Όλυμπο, για τον Κάκαλο. Και άλλοι ξένοι ήλθαν. Οι Έλληνες ορειβάται αρχίσανε να πηγαίνουν στον Όλυμπο. Ένας ζωγράφος βρήκε μια σπηλιά και την έκαμε καταφύγιο δικό του και των άλλων ορειβατών. Ο Όλυμπος κατακτήθηκε τελείως.

Άς είμεθα όμως δίκαιοι. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά στον Χρήστο Κάκαλο, τον ακούραστο οδηγό, τον γέρω-αητό του Ολύμπου, όπως τον λένε.

Είναι ένας απλός, ήσυχος και σιγομίλητος άνθρωπος ο Κάκαλος. Λίγες κουβέντες και περισσότερη ζωή. Το γαλανό του μάτι κόβει και το ποδάρι του βαστά. Σκαρφαλώνει σαν νεαρό γίδι στα κατσάβραχα και πηδά σαν ζαρκαδόπουλο πάνω απ’ τα ποτάμια, μ’ όλο που δεν είναι πια νέος ο Χρήστος Κάκαλος. Ο αέρας του βουνού, η ορειβασία, η ζωή στο ύπαιθρο τού έχουν κάνει το κορμί ατσαλένιο. Φύλακας του καταφυγίου είναι ο Χρήστος και επίσημος οδηγός. Το υπουργείο του Τουρισμού θα τον πάρει στην υπηρεσία, θα τον επισημοποιήση. Πρέπει. Είναι μια δίκαια αντάμειψη μα και επιβαλλόμενη ικανοποίηση των κόπων 26 χρόνων.

Έτσι καθώς μιλούμε στο μικρό καφενεδάκι του χωριού και κανονίζουμε τις λεπτομέρειες μιας ανόδου στον Όλυμπο, κοιτάζουμε μ’ ανησυχία τον ουρανό.

– Χιονίζει εκεί επάνω, μας λέγει ο Κάκαλος. Μα δεν έχει σημασία. Μπορούμε να πάμε και με χιονοθύελλα ακόμη. Τώρα πια ένα παιγνίδι είναι το ανέβασμα στον Όλυμπο.

Ο Χρήστος Κάκαλος έχει δίκηο. Μπορεί να πάη κι’ ένα κορίτσι άφοβα τώρα ως τον Μύτικα. Όταν οι Έλληνες αποφασίσουν να κινηθούν προς την κορυφή του ιερού βουνού, θα ιδούν

Προσφατα Αρθρα
Ανακάλυψη νέων διαδρομών...




Το Μπαλκόνι Του Όρλιακα